Hans Op de Beeck: ‘Ik doe waar ik goed in ben’

Vanuit een fabriekspand in Anderlecht verovert kunstenaar Hans Op de Beeck de wereld. Gaat binnenkort ook België eindelijk voor de bijl?

Op de Beeck heeft vannacht drie uur geslapen. Volgende week vertrekt hij naar Frankfurt om er te starten met de repetities van zijn eerste theaterstuk, en er moeten nog enkele dingen voor tentoonstellingen buiten. “En net vandaag komen jij en de fotograaf langs”, lacht hij. “Mij laten fotograferen, ik hou er niet van.” We zitten in een loftachtige keuken. Witte druiven op een wit bord, gebroken chocoladerepen op een kleiner bordje, een fles rosé, water en halfvolle glazen. Het lijkt wat op een nature morte van de kunstenaar.

“Ik vind dat ze allemaal evenveel bestaansrecht hebben, van de animatiefilms van Pixar tot dichtbundels die door twintig mensen worden gesmaakt.”

“Mijn tweelingbroer en ik waren de nerds van de klas”, vertelt Op de Beeck. “Een ramp in sport, maar de beste in tekenen en opstellen schrijven. De liefde voor taal, tekenen en muziek zat er van huis uit in. Mijn grootvader was een verdienstelijk schilder, mijn vader regisseerde in het amateurtheater, enkele familieleden maakten muziek en mijn nicht Griet is schrijfster.” De liefde voor het picturale zit vandaag nog steeds in zijn werk. “Of ik nu aquarellen, foto’s, films, installaties, theater of muziek maak, het gaat om het precieze evenwicht, de juistheid van het detail waardoor kunst een venster op de wereld wordt, een beleving.”

ALLEMANSKUNST

Op de Beeck wil zowel de kunstkenner als de leek aanspreken. Daarin wordt hij soms verkeerd begrepen. “Omdat ik voor een vrij breed publiek werk, neemt men aan dat ik tegen hermetische kunst zou zijn. Dat is een misvatting. Ik vind dat ze allemaal evenveel bestaansrecht hebben, van de animatiefilms van Pixar tot dichtbundels die door twintig mensen worden gesmaakt. Wanneer de beide uitersten van het spectrum en alles er tus- senin kunnen bestaan, betekent het dat het goed gaat met de samenleving. We moeten waken over die vrijheid.”

Op de Beeck wil de toeschouwer een palet van emoties en gewaarwordingen geven. “Ik zoek de dunne lijn tussen het ridicule en het ernstige, het mooie en het lelijke. Ik wil via de beleving aan zowel vredigheid als aan de melancholie raken. Het leven is nooit eenzijdig positief of negatief. Door het tonen van die verschillende aspecten van het leven wil ik troost, diepte en herkenning bieden.” (© foto Hans Op de Beeck)

Lees het volledige Knack Weekend-artikel (© foto’s artikel Charlie De Keersmaecker)